هر روز زمانی که از خانه به دفتر می روم و از دفتر به خانه می آیم تقربیا بیش از سه ساعت را در عقب فرمان اسپ آهنی می گذرانم و در هراسم از اینکه خودم نيز روزی به یکی از پیچ ها و مهره هایش مبدل نشوم.  هر روز می رانم و می روم و نمی دانم چرا و به کجا و این راه را پایانی نیست.  تنها دلخوشی ام خیالات و رویاهای خوش اند که نه همیشه ولی گاه گاهی به سراغم می آیند.  خلای دقایق پر دردسر و عصبانی کنندهء ازدحام جاده ها را با موسیقی پر می سازم.  موسیقی... چقدر موسیقی؟   و متاسفانه که هم موسيقی ما... بهر حال.   

بار بار از دوستان شاعر و نویسنده و اهل ذوق خواهش نمودم تا آفریده های شان را در نوارها و سی دی ها ثبت کنند تا همدم لحظات تنهایی صدهای همچون من باشد.  همه به یکصدا گفتند به به ... چه عالی!  حتما!  ولی سالها گذشت و صدایی از هیچ دستی بر نخاست.  بالاخره خودم در سال 2000 میلادی به یاری خود و صدهای همچون من برآمدم.  نخستین ثبت "زامهران" را قبل از تکثیر با ترس و لرز برای محترم دکتور اکرم عثمان که از کودکی به صدای پرمحبت و رسا، داستان های شیوا و قهرمانان کاکه و جوانمردش عشق می ورزم فرستادم، تا باشد که نظر ایشان در مورد چه باشد.  دکتور اکرم عثمان با مهربانی و عطوفت تکثیر "زامهران" را تشويق و ترغیب نمودند.

 به این ترتیب از سال 2000 میلادی *"زامهران" در سی دی ها، نوار های صوتی، گاهنامه ها و نشرات راديويی  تولد یافت.  امید از آن زمان تا امروز"زامهران" مرهمی بر زخم های روان همزبانان و همدلان ما در هر کجای که هستند بوده باشد.

                                                                                         با محبت

                                                                                     هژبر شينواری

* زامهران - نوشدارو